Για την αντιμετώπιση τέτοιων απειλών απαιτούνται εξαιρετικά δαπανηρά συστήματα εκτός ατμόσφαιρας, όπως το ισραηλινό Arrow 3
Το βρετανικό σχέδιο αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας «Britain Shield» δεν θα είναι σε θέση να προστατεύσει αποτελεσματικά τη χώρα από ρωσικούς πυραύλους, σύμφωνα με ανάλυση του περιοδικού Spectator στις 7/10.
Το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι το εγχείρημα αποτελεί περισσότερο πολιτική κίνηση και απόπειρα αντιγραφής ξένων αμυντικών μοντέλων, τα οποία δεν είναι επαρκώς προσαρμοσμένα στις πραγματικές απειλές που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η Μόσχα απέχει περίπου 1.500 μίλια από το Λονδίνο, ενώ η περιοχή του Kaliningrad βρίσκεται σε απόσταση περίπου 750 μιλίων από τη βρετανική ενδοχώρα.
Η Ρωσία διαθέτει οπλικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς, μεταξύ των οποίων πύραυλοι cruise και βαλλιστικοί πύραυλοι.
Στο οπλοστάσιό της περιλαμβάνονται, για παράδειγμα, οι πύραυλοι Onyx, οι οποίοι, σύμφωνα με το δημοσίευμα, μπορούν να μεταφέρουν πολεμικές κεφαλές με ταχύτητες έως και δέκα φορές μεγαλύτερες από εκείνη του ήχου.
Για την αντιμετώπιση τέτοιων απειλών απαιτούνται εξαιρετικά δαπανηρά συστήματα αναχαίτισης εκτός ατμόσφαιρας, όπως το ισραηλινό Arrow 3, για την προμήθεια του οποίου η Γερμανία έχει δεσμευθεί να καταβάλει περισσότερα από 6 δισ. δολάρια, δηλαδή περίπου 4,5 δισ. λίρες.
Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, σημειώνει το The Spectator, δεν υπάρχει εγγύηση ότι το σύστημα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά πυραύλους όπως ο Onyx.
Το περιοδικό επισημαίνει επίσης ότι η Ρωσία διαθέτει τα υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης Avangard, για τα οποία, κατά την εκτίμησή του, καμία χώρα δεν έχει αναπτύξει μέχρι σήμερα αποδεδειγμένα αξιόπιστο σύστημα αναχαίτισης.
Ο συντάκτης της ανάλυσης παραδέχεται ότι η Βρετανία δεν είναι επαρκώς προετοιμασμένη για μια ενδεχόμενη αεροπορική και πυραυλική αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Οι Βρετανοί φωνασκούν για... Μεγάλο Πόλεμο με τη Ρωσία, αλλά διαθέτουν πενιχρά μέσα άμυνας
Όπως σημειώνει, το Λονδίνο διαθέτει μόλις έξι αντιτορπιλικά Type 45 με δυνατότητες αναχαίτισης πυραύλων, ενώ δεν βρίσκονται όλα τα πλοία ταυτόχρονα σε επιχειρησιακή ανάπτυξη στη θάλασσα.
«Δεδομένων των τεράστιων αναγκών για επενδύσεις σε εξοπλισμό σε όλους τους κλάδους των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων, η δημιουργία μίας “Britain Shield” δεν αποτελεί την πιο συνετή αξιοποίηση 10 δισ. λιρών.
Τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να διατεθούν για την προστασία και την επιτήρηση υποθαλάσσιων καλωδίων ή για τη βελτίωση της κακής κατάστασης των στρατώνων μας», αναφέρει το δημοσίευμα.
Αναπτύσσοντας το επιχείρημά του, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι τα συγκεκριμένα κονδύλια θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν αποτελεσματικότερα για την ενίσχυση των επιθετικών δυνατοτήτων της Βρετανίας στο πλαίσιο μιας ενδεχόμενης αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.
Όπως σημειώνει, η αναχαίτιση ενός πυραύλου είναι σχεδόν πάντοτε ακριβότερη από την εκτόξευσή του, καθώς οι αναχαιτιστές είναι τεχνολογικά πιο σύνθετοι και συνεπώς ακριβότεροι από τα όπλα που καλούνται να καταστρέψουν.
Υπό αυτή την οπτική, η επένδυση σε επιθετικά πυραυλικά συστήματα θεωρείται οικονομικά αποδοτικότερη.
Στο συμπέρασμά του, το The Spectator υποστηρίζει ότι η πραγματική βρετανική ευπάθεια απέναντι στη Ρωσία έγκειται στην απουσία ενός επαρκώς ισχυρού συμβατικού οπλοστασίου.
Αυτό, κατά το περιοδικό, θα μπορούσε σε μια παρατεταμένη αντιπαράθεση να αφήσει το Λονδίνο αντιμέτωπο με ένα εξαιρετικά δύσκολο δίλημμα: είτε να περιοριστεί σε παθητική στάση είτε να εξετάσει την προσφυγή στο πυρηνικό του οπλοστάσιο.
Η ανάλυση δεν εισηγείται την εγκατάλειψη των αμυντικών δυνατοτήτων.
Αντιθέτως, θεωρεί απαραίτητη την προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων, όπως οι χώροι εκτόξευσης και τα κέντρα διοίκησης, ώστε να διασφαλίζεται η δυνατότητα ανταποδοτικού πλήγματος.
Ωστόσο, υποστηρίζει ότι με 10 δισ. λίρες η Βρετανία θα μπορούσε να αποκτήσει δεκάδες χιλιάδες φθηνότερους πυραύλους μικρού βεληνεκούς, όπως ο Rusty Dagger, αντί να επενδύσει το σύνολο του ποσού σε ένα εκτεταμένο σύστημα αντιπυραυλικής «ασπίδας».
www.bankingnews.gr
Το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι το εγχείρημα αποτελεί περισσότερο πολιτική κίνηση και απόπειρα αντιγραφής ξένων αμυντικών μοντέλων, τα οποία δεν είναι επαρκώς προσαρμοσμένα στις πραγματικές απειλές που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η Μόσχα απέχει περίπου 1.500 μίλια από το Λονδίνο, ενώ η περιοχή του Kaliningrad βρίσκεται σε απόσταση περίπου 750 μιλίων από τη βρετανική ενδοχώρα.
Η Ρωσία διαθέτει οπλικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς, μεταξύ των οποίων πύραυλοι cruise και βαλλιστικοί πύραυλοι.
Στο οπλοστάσιό της περιλαμβάνονται, για παράδειγμα, οι πύραυλοι Onyx, οι οποίοι, σύμφωνα με το δημοσίευμα, μπορούν να μεταφέρουν πολεμικές κεφαλές με ταχύτητες έως και δέκα φορές μεγαλύτερες από εκείνη του ήχου.
Για την αντιμετώπιση τέτοιων απειλών απαιτούνται εξαιρετικά δαπανηρά συστήματα αναχαίτισης εκτός ατμόσφαιρας, όπως το ισραηλινό Arrow 3, για την προμήθεια του οποίου η Γερμανία έχει δεσμευθεί να καταβάλει περισσότερα από 6 δισ. δολάρια, δηλαδή περίπου 4,5 δισ. λίρες.
Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, σημειώνει το The Spectator, δεν υπάρχει εγγύηση ότι το σύστημα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά πυραύλους όπως ο Onyx.
Το περιοδικό επισημαίνει επίσης ότι η Ρωσία διαθέτει τα υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης Avangard, για τα οποία, κατά την εκτίμησή του, καμία χώρα δεν έχει αναπτύξει μέχρι σήμερα αποδεδειγμένα αξιόπιστο σύστημα αναχαίτισης.
Ο συντάκτης της ανάλυσης παραδέχεται ότι η Βρετανία δεν είναι επαρκώς προετοιμασμένη για μια ενδεχόμενη αεροπορική και πυραυλική αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Οι Βρετανοί φωνασκούν για... Μεγάλο Πόλεμο με τη Ρωσία, αλλά διαθέτουν πενιχρά μέσα άμυνας
Όπως σημειώνει, το Λονδίνο διαθέτει μόλις έξι αντιτορπιλικά Type 45 με δυνατότητες αναχαίτισης πυραύλων, ενώ δεν βρίσκονται όλα τα πλοία ταυτόχρονα σε επιχειρησιακή ανάπτυξη στη θάλασσα.
«Δεδομένων των τεράστιων αναγκών για επενδύσεις σε εξοπλισμό σε όλους τους κλάδους των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων, η δημιουργία μίας “Britain Shield” δεν αποτελεί την πιο συνετή αξιοποίηση 10 δισ. λιρών.
Τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να διατεθούν για την προστασία και την επιτήρηση υποθαλάσσιων καλωδίων ή για τη βελτίωση της κακής κατάστασης των στρατώνων μας», αναφέρει το δημοσίευμα.
Αναπτύσσοντας το επιχείρημά του, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι τα συγκεκριμένα κονδύλια θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν αποτελεσματικότερα για την ενίσχυση των επιθετικών δυνατοτήτων της Βρετανίας στο πλαίσιο μιας ενδεχόμενης αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.
Όπως σημειώνει, η αναχαίτιση ενός πυραύλου είναι σχεδόν πάντοτε ακριβότερη από την εκτόξευσή του, καθώς οι αναχαιτιστές είναι τεχνολογικά πιο σύνθετοι και συνεπώς ακριβότεροι από τα όπλα που καλούνται να καταστρέψουν.
Υπό αυτή την οπτική, η επένδυση σε επιθετικά πυραυλικά συστήματα θεωρείται οικονομικά αποδοτικότερη.
Στο συμπέρασμά του, το The Spectator υποστηρίζει ότι η πραγματική βρετανική ευπάθεια απέναντι στη Ρωσία έγκειται στην απουσία ενός επαρκώς ισχυρού συμβατικού οπλοστασίου.
Αυτό, κατά το περιοδικό, θα μπορούσε σε μια παρατεταμένη αντιπαράθεση να αφήσει το Λονδίνο αντιμέτωπο με ένα εξαιρετικά δύσκολο δίλημμα: είτε να περιοριστεί σε παθητική στάση είτε να εξετάσει την προσφυγή στο πυρηνικό του οπλοστάσιο.
Η ανάλυση δεν εισηγείται την εγκατάλειψη των αμυντικών δυνατοτήτων.
Αντιθέτως, θεωρεί απαραίτητη την προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων, όπως οι χώροι εκτόξευσης και τα κέντρα διοίκησης, ώστε να διασφαλίζεται η δυνατότητα ανταποδοτικού πλήγματος.
Ωστόσο, υποστηρίζει ότι με 10 δισ. λίρες η Βρετανία θα μπορούσε να αποκτήσει δεκάδες χιλιάδες φθηνότερους πυραύλους μικρού βεληνεκούς, όπως ο Rusty Dagger, αντί να επενδύσει το σύνολο του ποσού σε ένα εκτεταμένο σύστημα αντιπυραυλικής «ασπίδας».
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών